Mang Inasal

Habang nakapangalumbabang hinihintay ang aking pork barbecue (“Waiting for 14 minutes po?””Okay.”) sa isang mesa sa Mang Inasal Philcoa, wala akong ibang magawa kundi masdan ang mga tindang blusa sa tyangge sa harap. Maluluwag ‘yung mga blusa, iba-ibang kulay, iba-ibang disenyo. Naisip ko, anlakas maka-#TitasofManila nito haha. At bigla kong na-realize – Oh my God, puwede na akong magsuot ng ganitong damit! Isa na akong Tita! (Dati, madalas akong matawag na “Tita” sa kalsada ng mga ‘di ko kaanu-ano.) Isa na akong… matanda. Ang landas ko ay patungo na sa takipsilim ng aking buhay. Mamamatay akong walang nakakaalam, sa isang maliit at masukal na tirahan, nakasuot ng blusang kupas.

Sa edad na 31, heto ako, alas-syete ng gabi, katatapos lang ng ulan, naghihintay ng fast food barbecue para sa aking hapunan. Isang kabalintunaan ang katotohanan sa ‘Pinas na, madalas, hindi kamurahan ang fast food. Pero pakiramdam ko, aping-api ako sa hapunan kong barbecue, kanin, at Coke. Pakiramdam ko, tanda ito ng kabiguan. Dapat naghahapunan ako sa isang maayos na tahanan, kung saan masaya, mainit ang pagtanggap, maliwanag, maganda ang mantel sa hapag-kainan; kung saan ako’y naghihintay ng paghahain ng sariwa, masustansya, at kaluluto lang na pagkain.

At mula rito ay na-realize ko ang maraming problema ng mundo. Nakita ko ang mga nagtitinda ng blusa – magkano lang kaya ang kinikita nila sa maghapong pag-aalok ng mga blusa sa mga dumadaan? Ilang fast food meals kaya ang puwede nilang ma-afford, gustuhin man nilang kumain sa fast food? Nakakalungkot na kahit ang fast food ay parang luxury restaurant na ang dating sa mga tunay na nagdarahop. Naisip ko kung ilang milyong Pilipino ang nabubuhay sa kakarampot na kinikita, habang may iilang nakatira sa Forbes Park, sa Corinthian Gardens, patuloy na yumayaman sa corporate world. Naisip ko ang malaking kawalan ng hustisya sa mundong ito, na pare-parehong tao pero marami ang hindi man lang makalalasap mabuhay ng ayon sa kanilang gusto, dahil kahit ‘yung mga pangunahing pangangailangan sa buhay ay hindi pa nila agad-agad maitawid.

Tuluyan na akong lumubog sa kalungkutan. Dumating ang pork barbecue – malinamnam, pero parang mas na-precook kaysa naihaw. Nagpantasya akong suot ang isa sa mga blusa sa labas – maluwag, manipis – at nakita ko ang sarili kong fresh, kahali-halina, may ngiti ng kamusmusan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s