Ikot

“Bayad po.”

OHMYGOSH, SI KUYANG DRIVER NAKA-HOOK-UP KO MORE THAN 10 YEARS AGO, DITO SA JEEP NA ‘TO! D’YAN, SA PASSENGER SEAT NA ‘YAN!!

“Sukli ng sampu.”

Medyo nanginig ang balikat ni Genie pag-abot n’ya ng sukli. Paano’y panandaliang lumapat ang daliri ni kuya sa palad n’ya. OHGOSH.

Pero si manong tsuper, maang. Resting bitch face. O resting tired face. O resting, jaded face? Hindi na n’ya alam. Ang alam lang n’ya, bumubuhos ang mga alaala, rumaragasa at winawasak ang hymen ng kasalukuyan n’yang katauhan. Menor de edad pa s’ya noon, hindi mapakali pagsapit ng gabi, mga paa’y kating-kating suyurin ang mga lansangan.

Isang gabing tuyo ang lupa pero nadiligan na ng alak ang lalamunan ni Genie, walang humpay nilang binabagtas ng slight BFF n’ya noon (itago na lang natin s’ya sa pangalang “Kendra”) ang landas ng Kapusukan. Naisipan nilang mag-videoke, as always. Dun nila nakilala si kuya at isa pa n’yang kaibigan. OHMYGOD, HINDI KO S’YA NAKA-HOOK-UP. SI KENDRA ANG NAKA-HOOK-UP N’YA! ‘YUNG KASAMA NI KUYA NUN, S’YA ‘YUNG NAKA-HOOK-UP KO!

Pagkatapos ng mga pangyayaring dapat mangyari, nagbanlaw sila ng Red Horse sa loob ng jeep ni kuya – dito, dito sa jeep na ito mismo. Medyo lumamlam na ang alaala, pero alam n’ya na matagal-tagal din silang nagkwentuhan: tungkol sa buhay, tungkol sa pulitika, tungkol sa kaputahan.

“Lumilitaw na ang mga taon sa hitsura n’ya…”

Sa malamlam na ilaw ng munting bumbilya sa loob ng jeep, naalala ni Genie ang mga panahong lumipas, araw-araw na dinanas sa pagpupunyagi na punan ang pang-araw-araw na pangangailangan. Isang gabi sampung taon na ang nakalilipas, walang ganoong iniisip. Walang ganoong realisasyon.

Actually, higit na sa sampung taon ang nakalipas, at mga 2-3 beses nang nasakyan ni Genie si kuya. I MEAN ‘YUNG JEEP, 2-3 BESES KO NANG NASAKYAN ‘YUNG JEEP NI KUYA BAGO PA TODAY. Pero ngayon lang n’ya s’ya hindi namukhaan.