Traysikel

Araw-araw dumaraan ako sa paradahan ng traysikel mo. Kapag nagkataong andun ka, ako’y iyong kinakawayan. Minsan kapag andun ka at napasakay ako sa ibang drayber, naririnig kitang nagsasabi sa drayber, “Uy, ingatan mo ‘yan ha?” Minsan may sundot ka pang, “Mamahalin ko pa ‘yan eh.” Nangingiti lang ako, s’yempre mahirap namang seryosohin. Mukha ka na kasing may-asawa eh, paumanhin. Minsan lang talaga ako napapaisip: kapag nakikita kitang titig na titig sa akin, na parang nagugulumihanan ka sa hitsura ko. Siguro dahil nakawilihan ko na namang mag-pink lipstick.

Pero kapag ikaw ang drayber na nasasakyan ko, medyo nahihiya ako. Kasi ang lapit-lapit mo e. Kitang-kita mo ang balat ko, ang pulbos sa mukha ko, ang kintab ng spray net. Malamang naaamoy mo rin ang baby cologne ko. ‘Tsaka mas nakakapaso ang iyong tingin ‘pag malapitan. Gusto kong lumubog sa upuan kapag nararamdaman kong sinusulyapan mo ang aking paa at binti.

Pagdating sa kurbada ng daan parang sinasadya mong tulinan ang takbo ng traysikel, para siguro mabigla ako at impit na mapatili. At lihim kang mapangiti. Buti na lang lagi akong nakahawak sa bakal malapit sa lalagyan mo ng mga baryang pansukli at sa babalang “Feet off please.”

Isang araw, habang nakasakay ako sa traysikel mo, napasulyap ako sa paa ko: shucks, nakalimutan kong mag-ahit. Hindi ko alam kung napansin mo pero tuluyan na akong nawalan ng pag-asa…

“Oo nga pala, ang sumpa.”

Advertisements

Videoke

Marami-rami na ring beer ang ating nakonsumo. “‘Cus I’hhhm youuur laaaaaaaadyyyyyyyyy…,” tili ni ate singer sa videoke. Grabe, may tama na ako, nangingiti na ako sa kanta ni Celine Dion. Parang pakiramdam ko talaga I’m your lady, and you are my man — ikaw, na namumungay ang mata, namumula ang pisngi, noo, at tenga, at manaka-nakang ngumingiti sa akin.

Samantalang kanina tinatanaw lang kita sa kabilang mesa. Ngayon, nakapatong na ang kamay mo sa hita ko, marahang hinihilot ito. Bahagya kong nalalanghap ang samyo ng iyong katawan – mainit, matapang, matamis. Pati ang iyong hininga, pinaghalong tamis ng beer at pait ng yosi sa aking pang-amoy.

Busy na rin ang mga friends ko at mga friends mo kakatawa, kakakulitan, at kakalandian. Sila man ay pares-pares na rin gaya nating dalawa. Natatawa ako pero oo, panay ang tapon namin ng malalandi at malalagkit na tingin sa direksyon n’yo kanina kaya lumapit kayo sa table namin. Alam naman nating walang patutunguhang pangmatagalan ang ganito pero ewan ko ba, ‘pag tinitingnan ko ang mga kaibigan mo at pinakikinggan ko ang mga kwento nila, para bang antagal ko na silang kilala. Para bang magiging kaibigan ko sila habang-buhay, mapupuntahan ‘pag may problema, mabubulabog kapag may piyesta o kaarawan, ganun. At kapag nasusulyapan kitang nakangiti sa akin ng pagkatamis-tamis, para bang gusto ko na uling maniwala—shit, may tama na ako.

Maya-maya nagkayayaan nang umuwi. Mag-aalas-tres pa lang ng madaling-araw kaya naisipan nating humigop muna ng mainit na sabaw. “Tara sa’min,” sabi mo. Pinaarangkada mo ang makina ng iyong motorsiklo kaya’t kagyat akong napaangkas sa likod mo. Kanya-kanya na ring arangkada ng motor ang mga kaibigan mo, angkas ang mga kaibigan ko. Yapos kita nang humarurot tayo sa halumigmig ng lansangan.