Traysikel

Araw-araw dumaraan ako sa paradahan ng traysikel mo. Kapag nagkataong andun ka, ako’y iyong kinakawayan. Minsan kapag andun ka at napasakay ako sa ibang drayber, naririnig kitang nagsasabi sa drayber, “Uy, ingatan mo ‘yan ha?” Minsan may sundot ka pang, “Mamahalin ko pa ‘yan eh.” Nangingiti lang ako, s’yempre mahirap namang seryosohin. Mukha ka na kasing may-asawa eh, paumanhin. Minsan lang talaga ako napapaisip: kapag nakikita kitang titig na titig sa akin, na parang nagugulumihanan ka sa hitsura ko. Siguro dahil nakawilihan ko na namang mag-pink lipstick.

Pero kapag ikaw ang drayber na nasasakyan ko, medyo nahihiya ako. Kasi ang lapit-lapit mo e. Kitang-kita mo ang balat ko, ang pulbos sa mukha ko, ang kintab ng spray net. Malamang naaamoy mo rin ang baby cologne ko. ‘Tsaka mas nakakapaso ang iyong tingin ‘pag malapitan. Gusto kong lumubog sa upuan kapag nararamdaman kong sinusulyapan mo ang aking paa at binti.

Pagdating sa kurbada ng daan parang sinasadya mong tulinan ang takbo ng traysikel, para siguro mabigla ako at impit na mapatili. At lihim kang mapangiti. Buti na lang lagi akong nakahawak sa bakal malapit sa lalagyan mo ng mga baryang pansukli at sa babalang “Feet off please.”

Isang araw, habang nakasakay ako sa traysikel mo, napasulyap ako sa paa ko: shucks, nakalimutan kong mag-ahit. Hindi ko alam kung napansin mo pero tuluyan na akong nawalan ng pag-asa…

“Oo nga pala, ang sumpa.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s